Gezamenlijke website van de Sassenheimse IJsclub en Schaats Trainingsgroep Sassenheim & Kagermeer

Verslag van het Schaatskamp 2016, 3 t/m 5 juni in Ermelo

Gepubliceerd op 03 juli 2016

Nadat we vorig seizoen bijna in België op kamp waren, gingen we nu naar een accommodatie dichterbij. Het kamp was al vroeg “uitverkocht” en veel schaatsers keken uit naar het weekend. Vrijdag eind van de middag verzamelden de schaatsers, de begeleiding en de vervoerders zich om te vertrekken naar ‘t Kamphuus op de Aalbertshoeve in Ermelo. Ondertussen waren 2 junioren, Stan en Jelle, met hun inspirerende, motiverende, corrigerende, etc, etc, blabla coach al op weg … op de racefiets. Een fietstochtje van bijna 90 kilometer. Een mooie duur-rit dat in Hilversum veranderde in een puzzelrit: geen enkel bordje richting Baarn te vinden!

Om 1830 waren alle schaatsers en begeleiding gearriveerd in ‘t Kamphuus, en de sfeer was gelijk opperbest. Een prima plek. Een deel van het terras was overdekt en daaronder hebben we steeds gegeten. Verder hadden we een “eigen” speelveld met voetbaldoelen en andere speeltoestellen. De aangrenzende minikinderboerderij met kippen en geiten bood ook steeds afleiding … de dieren zijn bijkans doodgeknuffeld ;-)

Maar … we hadden een heel programma.

Vrijdagavond begon met een korte kennismaking en de teamindeling. Daarna liepen we gezamenlijk naar de hei, zo’n 1,5 kilometer verderop. Daar speelden we het transportspel in de schemering. De schaatsers renden zich rot over de heide om zoveel mogelijk punten te halen voor hun team. En ze bleven rennen, want die “vervelende” begeleiders wisselden steeds van haven, de ene keer was Olaf Rotterdam en Mariëlle London, even later weer omgekeerd, en dat deden ook de andere begeleiders.

In het donker met naderend onweer keerden we terug in ‘t Kamphuus. Daarna zocht iedereen zijn bed op en vroeg of laat lag iedereen te slapen (of toch niet, Hessel, Daan, Donna, Just, Julian, Noa, Stefanie???)

Op zaterdagochtend waren 13 (!) racefietsers al vroeg uit de veren, om 6 uur al! Want om half zeven stapten ze op voor een kort rondje dauwtrappen in de buurt, de Cees-rit, genoemd naar de grondlegger van de club én dit kampritueel. Letterlijk dauwtrappen, want het was heel mistig. “Spooky” in de bossen in Ermelo. Na ongeveer 25 kilometer rustig fietsen en lekker veel veluwer bospaadjes smaakte het ontbijt prima. “Gaan we morgenochtend weer? Nee? Jammer!” Een oude traditie is weer een nieuw leven ingeblazen!

De zaterdagochtend werd verder gevuld door sprong-, snelheid- en coördinatietrainingen op de accommodatie. En terwijl de racefietsers nog een sprint-training afwerkten op een rustige weg in de buurt, ging de rest door met spelletjes op het veld.

Lees meer

Inmiddels was de mist verdwenen en scheen de zon … strandweer! Strand Horst was 5 kilometer fietsen weg (de jeugd met de auto). Daar aangekomen dook iedereen in het water. Het was even schrikken toen een aantal schaatsers uit het water kwamen met snijwonden … oesters! EHBO’er Olaf kon aan de bak. Gelukkig was de schade niet al te groot en vonden we een plek in het water zonder oesters, zodat we alsnog een paar waterestafettes konden doen. Er werd heftig strijd geleverd en doordat de hele estafette in het water was, was het ook nog best zwaar.

 

Terug gekomen in ‘t Kamphuus begon de begeleiding aan de zwaarste taak, het bakken van pannenkoeken. Respect voor de bakkers Chantal en Jeroen! Zij leverden enorme stapels lekkernij, en het mooie was, de groep kreeg het niet op. Pas de volgende dag bij het ontbijt waren alle pannenkoeken opgegeten. 1-0 voor de bakkers!

Daarna was het tijd voor het avondspel. Juist toen het ontzettend begon te gieten. Het was een renspel, maar door de regen werd het erf van de boerderij spekglad. Noa kwam lelijk ten val en dat leverde flinke schaafwonden op. Weer EHBO! :-( De avond werd afgesloten met een mooi kampvuur en niemand wilde voorlopig naar bed, toen de kampbaas ons kwam vragen of we er een einde aan wilden draaien. Binnen was een groep jongens valse motten aan het spelen, een kaartspelletje, en dat ging er heftig aan toe!

Zondagochtend stond in het teken van het Chaosspel. Elk team moest een tiental uiteenlopende opdrachten uitvoeren, zoals het bouwen van een menselijke piramide, het draaien van 20 rondjes met je duim op de grond en dan gelijk een rechte lijn lopen, elkaar een verhaal doorvertellen, een limerick schrijven, een knoop leggen in een lang touw terwijl iedereen het touw moet vast blijven houden, etc, etc. Winnaar van het Chaosspel werd team Raps, maar winnaar van de slagroomtaart werd team Viking. Met één punt verschil!

Intussen had Mariëlle gezorgd voor een groot landbouwzeil met water en groene zeep … een waterroetsjbaan. Ge-wel-dig! En schaatsers zijn natuurlijk prestatiegericht, dus niet zomaar glijden, nee, er moest iets om te kegelen zijn: een paar petflessen met water: wie er het meeste om kon glijden.

Langzaamaan, jammer genoeg, kwam het einde van het kamp toch steeds dichter in de buurt. Het laatste spel was Levend Kolonisten, net als vorig jaar, Op herhaling, omdat het zo spannend was vorig jaar. Dit jaar werd er weer volop gehandeld en gerend. Rovers lagen op de loer. Ondanks de warmte en de kampvermoeidheid was de inzet ontzettend hoog.

Gelijk na het spel vertrokken Stan, Jelle en de coach weer voor de fietsrit naar huis, en na 5 kilometer vroegen ze zichzelf hardop af: waarom doen we dit? Maar goed, ze waren toch al onderweg, vooruit dan maar, en zo kwam langzaam de gang erin.

Het was weer een geslaagd kamp. Mooi weer, prima locatie, en veel plezier bij de schaatsers en de begeleiders. Er zijn weer veel mooie herinneringen voor later ontstaan. En iedereen kijkt al weer uit naar volgend jaar.